Triathlon010, kwart afstand

Onlangs schreef ik een blogpost waarin ik een aantal sportieve doelen stelde voor mijzelf. Een van deze doelen was het volbrengen van een achtste en kwart triathlon. Nadat er op RTL5 een programma ‘Real Men’ te zien was, over 4 te dikke couch potatoes die werden klaargestoomd voor een kwart triathlon, was er voor mij geen weg meer terug. Als zij het konden, dan moest het mij toch ook lukken? Met lopen loop ik immers al halve marathons en fietsen gaat me ook gemakkelijk af. Vorig jaar had ik de Triathlon010 (Rond de Willem Alexanderbaan ten noorden van Rotterdam, net onder zevenhuizen) ook al in het vizier, maar die kwam nu nog te vroeg. Dit jaar had ik mij ruim op tijd ingeschreven. Zondag 17 juli moest het dan gebeuren! De kwart afstand, want voor mijn gevoel zat er in de achtste te weinig uitdaging.

De voorbereiding
Qua lopen (10km) en fietsen (40km) heb ik genoeg ervaring, maar het zwemmen baarde mij nog wel zorgen. Sinds het behalen van mijn A- en B-diploma (>20 jaar geleden) heb ik niet vaak meer in het water gelegen. Toevallig was er een collega die zwemtraining geeft in het altijd pittoreske ‘s Gravendeel en die bood mij aan om een paar keer mee te komen zwemmen zodat hij mij kon helpen met het zwemmen. En omdat ‘s Gravendeel een aantal kilometer van Dordrecht ligt kon ik dit mooi koppelen aan fietstraining en het wisselen van disciplines. Iets met 2 vliegen en een klap. Nou hebben deze trainingen van mij nog niet de nieuwe Ranomi Kromowidjojo gemaakt. Ik heb wel het een en ander geleerd over zwemtechnieken waar ik op moet letten tijdens het om, zo veel mogelijk rendement uit mijn energie te halen.

Race day! 
Na een goede nachtrust opgestaan met lichte zenuwen. Zou ik het wel vol gaan houden? Richttijd voor mijn kwart triathlon ligt rond de 3 uur, maar zo lange tijd aaneengesloten sporten heb ik nog nooit gedaan. Vorige week reed ik mijn voorband nog lek tijdens een retourtje Breda (+/- 70km), dus ook zorgen over het materiaal. Ik had er na het lekrijden zowel voor als achter, binnen- en buitenbanden op laten zetten. Dus in principe zou dat goed moeten komen. En dan nog de kledingkeuze, ik had niet het fancy trisuit besteld, dus ik moet me veel omkleden. Met een tas vol kleding, drinken, gelletjes, en andere spullen die ik nodig zou hebben reizen mijn vriendin en ik naar de Willem-Alexander baan.

Bij aankomst worden we meteen getrakteerd op een flinke warming-up. Het parkeerterrein ligt op zo’n 2 á 3 kilometer van de start. Na een half uurtje lopen zijn we er en kunnen de voorbereidingen beginnen. Bij het ophalen van de startnummers hoef ik niet lang te wachten. Ik vul snel mijn bidons, beplak mijn fiets met mijn startnummer en lopen naar de wisselzone. Terwijl wij staan te wachten tot we de wisselzone in mogen om onze spullen klaar te leggen komt de wave voor ons net uit het water. Bijna iedereen die uit het water komt draagt een wetsuit en meteen beginnen de zorgen een beetje te komen. Een wetsuit had ik ook niet besteld, ik ga gewoon in een hardloopbroekje zwemmen. Pas na 30/40 mensen zie ik een enkeling in een zwembroek uit het water komen. Ok, ik ben gelukkig niet de enige.

Na dat het grootste gedeelte van de deelnemers uit het water is, mogen wij in een ander deel, onze fiets en andere spullen klaar leggen. Ik zorg dat alles zo overzichtelijk mogelijk klaar ligt. Ik leg een handdoekje op de grond zodat ik meteen mijn voeten droog kan maken na het zwemmen, mijn hardloopschoenen heb ik straks ook al aan tijdens het fietsen dus daar maak ik de veters alvast los van en leg ze klaar. In elke schoen gaat de goede sok zodat ik straks ook niet hoef na te denken over wat links en rechts is. Al mijn fietskleding hang ik over mijn fiets heen zodat ik dat meteen aan kan trekken. Na 5 á 10 minuutjes ben ik wel klaar, bekijk het nog even van een afstandje en dan loop ik rustig naar het fietsparcours waar de deelnemers achter elkaar langs komen fietsen.

20160717_124829

Als het nog net iets meer dan 10 minuten tot de start is geef ik mijn shirt aan mijn vriendin, bevestig ik de MyLaps-chip om mijn been en doe ik mijn badmuts op. We krijgen nog een korte briefing van de wedstrijdleiding en dan mogen we naar de start zwemmen. Advies van de wedstrijdleiding was dat degene zonder wetsuit wachten tot vlak voor de start omdat het water net iets boven de 20 graden is. Ik kijk op mij heen en ik ben, ook hier, een van de weinige zonder wetsuit. Ik besluit hier positieve energie uit te krijgen door mezelf maar in te praten dat ik een bikkel ben dat ik dit zonder wetsuit ga doen. Met nog 2 minuten voor de start doe ik mijn zwembrilletje op en duik zonder na te denken het water in. Ok, het is de eerste meters even koud, maar daarna valt het mee. Het is eigenlijk best lekker water.

De start, zwemmen
Het is nog best een stukje zwemmen naar de start en om me heen hoor ik een paar mannen grapjes maken over dat we straks gewoon in één ruk door kunnen zodra het startschot is gegeven. Ik sluit ergens achteraan omdat ik van mijzelf weet dat ik geen snelle zwemmer ben en niet anderen in de weg wil zwemmen. Het startschot wordt gegeven en we zijn weg. Ik had mijzelf voorgenomen om in de borstcrawl te beginnen en daarna dat af te wisselen met schoolslag, maar omdat het nog zo druk is begin ik gewoon rustig met schoolslag. En af en toe maak ik een paar slagen borstcrawl om weer wat snelheid te winnen. Ik zwem lang in hetzelfde groepje en dat bevalt me wel. Ik wordt niet hard voorbij gezwommen (ook niet zo gek, want ik begon vrij achteraan). Doel is hier vooral om niet met krachten te gaan smijten. Ik merk dat ik met borstcrawl best wat vaart kan maken en doe dit elke minuut even kort. Hier en daar haal ik wel al een paar mensen in, wat toch motiverend werkt. Na 800 meter zwemmen neemt er iemand voor/naast mij een scherpte bocht linksaf (door zijn overgang naar borstcrawl) en eindigt bijna in het riet. Ik moet mijn best doen niet in schaterlachen uit de barsten. Na het laatste stukje klim ik het water uit en ren richting mijn fiets. Die eerste meters in de overgang van water naar vaste grond voelen heel gek. (eindtijd zwemmen 1000m: 00:25:07)

IMG_1928

Fietsen
Volgens de officiële tijdswaarneming doe ik bijna 5 minuten over de eerste wissel. Maar dat maakt mij allemaal niet uit. Fietsen is misschien wel mijn sterkste onderdeel dus daar kan ik wel tijd op goed maken. Ik trek snel mijn zwembroek uit, droog mij even globaal af en trek mijn fietspak aan. Ik maak mijn voeten iets beter droog en doe de sokken en schoenen aan, helm op, handschoenen aan en ik ben er klaar voor. Met de fiets aan de hand ren ik naar de uitgang van het startvak. Eenmaal over de drempel spring ik op mijn fiets en begin aan mijn vier rondes van iets meer dan 10km per ronde. Ik wil rond de 30 km/u fietsen wat dus betekent dat ik iets meer mag doen dan 20 minuten over 1 ronde. Tijdens het fietsen heb ik mijzelf voorgenomen om veel te drinken en 2 gelletjes te nemen. Mijn eerste gelletje neem ik tijdens de eerste ronde en mijn tweede aan het eind van de vierde ronde zodat ik wat verse energie heb voor het hardlopen.

IMG_1998

Het fietsparcours heeft veel lange rechte stukken, maar ook scherpe bochten. Weinig flauwe bochten waardoor je veel snelheid verliest in deze bochten. Ik begin aan een kleine opmars in het klassement. Ik haal elke ronde een paar deelnemers in. Ik kan aardig doortrappen. Vervelend is echter wel dat ik mijn versnelling in de eerste ronde niet naar het buitenblad krijg. Daar fiets ik het liefst op. Het is vandaag erg warm en benauwd maar er staat ook een flinke wind. Uiteraard merk je dit vooral wanneer je hem (vol) tegen hebt. Dat waren erg pittige stukken. Ik rijd vier keurige rondes: 20.44 / 20.54 / 21.25 / 22.35. Mijn TomTom Runner 2 registreert aan het einde van de rit ruim 42 kilometer, dus ik ben erg tevreden over de rondetijden. Gemiddeld net iets onder de 30km/u. Na het fietsen wandel ik rustig naar de wisselzone. (eindtijd fietsen 40km: 01:25:34, tussentijd: 01:55:33)

Hardlopen
Mijn wissel duurt weer iets langer dan 4 minuten. Na het fietsen heb ik even de puf niet meer om te rennen met de fiets. Ook ben ik mijn laatste gelletje nog aan het verwerken. Omdat dit gelletje aardig warm is geworden tijdens het fietsen heeft het niet de meest plezierige structuur gekregen. Ik trek in de wisselzone mijn fietspak uit en trek mijn singlet aan en een droge hardloopbroek. Daarna ren ik over de brug naar het hardloopparcours. Hier moet ik 3 rondes lopen van ongeveer 3.4 kilometer. (Ook hier geeft mijn TomTom Runner 2 een langere afstand aan; 10,7 km).

Ik begin aan mijn laatste onderdeel, nog 10 kilometer hardlopen. Ik merk al gauw dat het moeizaam gaat. Het is erg benauwd en warm. De zon is vaak erg aanwezig en brandt op je lijf. In de eerste ronde moet ik al 2 keer toegeven aan wandelen. In de twee rondes daarna wordt het wandelen/hardlopen steeds vaker afgewisseld. Ik heb mijzelf al lang voorgenomen dat de eindtijd niet (meer) belangrijk is, maar dat het finishen het belangrijkste is geworden. Finish ik door te wandelen? Dan is het maar zo. Ik zie dat meer deelnemers het zwaar hebben en zich hebben overgegeven aan het wandelen. Ondertussen wordt ik wel door anderen ingehaald die ik net op de fiets inhaalde. In de tweede ronde neem ik in plaats van water, de sportdrank van Etixx…. Nooit meer doen! Wat een bocht.

IMG_2161

In mijn laatste ronde wordt ik ingehaald tijdens het wandelen door een vrouwelijke deelnemer wie ik weer inhaal als ik begin te hardlopen. Na het laatste waterpunt rennen we samen verder. Dit gaf mij nog even wat afleiding om te blijven hardlopen. We maken een praatje over de dag en het gaat weer eventjes beter. Met nog een kilometer te gaan en de finishboog al in het zicht neem ik toch afscheid van haar en wandel nog een stukje. De pijp is echt even helemaal leeg. Na een minuutje wandelen nog even aanzetten en de finish over. Mijn vriendin loopt nog even een klein stukje mee en dan finish ik na 3 uur, 9 minuten en 36 seconden in mijn allereerste triathlon-evenement. (eindtijd hardlopen 10km: 01:09:48)

IMG_2188

Geen tijd binnen de 3 uur, maar dat was ook niet meer belangrijk. Een gevoel van trots overheerst toch vooral, ondanks dat alles pijn doet. Niet alleen mijn benen, maar vooral mijn schouders en rug.
Deze triathlon smaakte zeker naar meer, dus ga ik volgend jaar de triathlonagenda zeker in de gaten houden. Daarbij zal ik mij niet alleen maar gaan richten op de kwart, maar ook op de achtste triathlon voor de leuk. En die 3 uur? Dat is dan een nieuw doel voor 2017!

(De geweldige actiefoto’s zijn gemaakt door mijn vriendin Judith)

Advertisements