Triathlon010, kwart afstand

Onlangs schreef ik een blogpost waarin ik een aantal sportieve doelen stelde voor mijzelf. Een van deze doelen was het volbrengen van een achtste en kwart triathlon. Nadat er op RTL5 een programma ‘Real Men’ te zien was, over 4 te dikke couch potatoes die werden klaargestoomd voor een kwart triathlon, was er voor mij geen weg meer terug. Als zij het konden, dan moest het mij toch ook lukken? Met lopen loop ik immers al halve marathons en fietsen gaat me ook gemakkelijk af. Vorig jaar had ik de Triathlon010 (Rond de Willem Alexanderbaan ten noorden van Rotterdam, net onder zevenhuizen) ook al in het vizier, maar die kwam nu nog te vroeg. Dit jaar had ik mij ruim op tijd ingeschreven. Zondag 17 juli moest het dan gebeuren! De kwart afstand, want voor mijn gevoel zat er in de achtste te weinig uitdaging.

De voorbereiding
Qua lopen (10km) en fietsen (40km) heb ik genoeg ervaring, maar het zwemmen baarde mij nog wel zorgen. Sinds het behalen van mijn A- en B-diploma (>20 jaar geleden) heb ik niet vaak meer in het water gelegen. Toevallig was er een collega die zwemtraining geeft in het altijd pittoreske ‘s Gravendeel en die bood mij aan om een paar keer mee te komen zwemmen zodat hij mij kon helpen met het zwemmen. En omdat ‘s Gravendeel een aantal kilometer van Dordrecht ligt kon ik dit mooi koppelen aan fietstraining en het wisselen van disciplines. Iets met 2 vliegen en een klap. Nou hebben deze trainingen van mij nog niet de nieuwe Ranomi Kromowidjojo gemaakt. Ik heb wel het een en ander geleerd over zwemtechnieken waar ik op moet letten tijdens het om, zo veel mogelijk rendement uit mijn energie te halen.

Race day! 
Na een goede nachtrust opgestaan met lichte zenuwen. Zou ik het wel vol gaan houden? Richttijd voor mijn kwart triathlon ligt rond de 3 uur, maar zo lange tijd aaneengesloten sporten heb ik nog nooit gedaan. Vorige week reed ik mijn voorband nog lek tijdens een retourtje Breda (+/- 70km), dus ook zorgen over het materiaal. Ik had er na het lekrijden zowel voor als achter, binnen- en buitenbanden op laten zetten. Dus in principe zou dat goed moeten komen. En dan nog de kledingkeuze, ik had niet het fancy trisuit besteld, dus ik moet me veel omkleden. Met een tas vol kleding, drinken, gelletjes, en andere spullen die ik nodig zou hebben reizen mijn vriendin en ik naar de Willem-Alexander baan.

Bij aankomst worden we meteen getrakteerd op een flinke warming-up. Het parkeerterrein ligt op zo’n 2 á 3 kilometer van de start. Na een half uurtje lopen zijn we er en kunnen de voorbereidingen beginnen. Bij het ophalen van de startnummers hoef ik niet lang te wachten. Ik vul snel mijn bidons, beplak mijn fiets met mijn startnummer en lopen naar de wisselzone. Terwijl wij staan te wachten tot we de wisselzone in mogen om onze spullen klaar te leggen komt de wave voor ons net uit het water. Bijna iedereen die uit het water komt draagt een wetsuit en meteen beginnen de zorgen een beetje te komen. Een wetsuit had ik ook niet besteld, ik ga gewoon in een hardloopbroekje zwemmen. Pas na 30/40 mensen zie ik een enkeling in een zwembroek uit het water komen. Ok, ik ben gelukkig niet de enige.

Na dat het grootste gedeelte van de deelnemers uit het water is, mogen wij in een ander deel, onze fiets en andere spullen klaar leggen. Ik zorg dat alles zo overzichtelijk mogelijk klaar ligt. Ik leg een handdoekje op de grond zodat ik meteen mijn voeten droog kan maken na het zwemmen, mijn hardloopschoenen heb ik straks ook al aan tijdens het fietsen dus daar maak ik de veters alvast los van en leg ze klaar. In elke schoen gaat de goede sok zodat ik straks ook niet hoef na te denken over wat links en rechts is. Al mijn fietskleding hang ik over mijn fiets heen zodat ik dat meteen aan kan trekken. Na 5 á 10 minuutjes ben ik wel klaar, bekijk het nog even van een afstandje en dan loop ik rustig naar het fietsparcours waar de deelnemers achter elkaar langs komen fietsen.

20160717_124829

Als het nog net iets meer dan 10 minuten tot de start is geef ik mijn shirt aan mijn vriendin, bevestig ik de MyLaps-chip om mijn been en doe ik mijn badmuts op. We krijgen nog een korte briefing van de wedstrijdleiding en dan mogen we naar de start zwemmen. Advies van de wedstrijdleiding was dat degene zonder wetsuit wachten tot vlak voor de start omdat het water net iets boven de 20 graden is. Ik kijk op mij heen en ik ben, ook hier, een van de weinige zonder wetsuit. Ik besluit hier positieve energie uit te krijgen door mezelf maar in te praten dat ik een bikkel ben dat ik dit zonder wetsuit ga doen. Met nog 2 minuten voor de start doe ik mijn zwembrilletje op en duik zonder na te denken het water in. Ok, het is de eerste meters even koud, maar daarna valt het mee. Het is eigenlijk best lekker water.

De start, zwemmen
Het is nog best een stukje zwemmen naar de start en om me heen hoor ik een paar mannen grapjes maken over dat we straks gewoon in één ruk door kunnen zodra het startschot is gegeven. Ik sluit ergens achteraan omdat ik van mijzelf weet dat ik geen snelle zwemmer ben en niet anderen in de weg wil zwemmen. Het startschot wordt gegeven en we zijn weg. Ik had mijzelf voorgenomen om in de borstcrawl te beginnen en daarna dat af te wisselen met schoolslag, maar omdat het nog zo druk is begin ik gewoon rustig met schoolslag. En af en toe maak ik een paar slagen borstcrawl om weer wat snelheid te winnen. Ik zwem lang in hetzelfde groepje en dat bevalt me wel. Ik wordt niet hard voorbij gezwommen (ook niet zo gek, want ik begon vrij achteraan). Doel is hier vooral om niet met krachten te gaan smijten. Ik merk dat ik met borstcrawl best wat vaart kan maken en doe dit elke minuut even kort. Hier en daar haal ik wel al een paar mensen in, wat toch motiverend werkt. Na 800 meter zwemmen neemt er iemand voor/naast mij een scherpte bocht linksaf (door zijn overgang naar borstcrawl) en eindigt bijna in het riet. Ik moet mijn best doen niet in schaterlachen uit de barsten. Na het laatste stukje klim ik het water uit en ren richting mijn fiets. Die eerste meters in de overgang van water naar vaste grond voelen heel gek. (eindtijd zwemmen 1000m: 00:25:07)

IMG_1928

Fietsen
Volgens de officiële tijdswaarneming doe ik bijna 5 minuten over de eerste wissel. Maar dat maakt mij allemaal niet uit. Fietsen is misschien wel mijn sterkste onderdeel dus daar kan ik wel tijd op goed maken. Ik trek snel mijn zwembroek uit, droog mij even globaal af en trek mijn fietspak aan. Ik maak mijn voeten iets beter droog en doe de sokken en schoenen aan, helm op, handschoenen aan en ik ben er klaar voor. Met de fiets aan de hand ren ik naar de uitgang van het startvak. Eenmaal over de drempel spring ik op mijn fiets en begin aan mijn vier rondes van iets meer dan 10km per ronde. Ik wil rond de 30 km/u fietsen wat dus betekent dat ik iets meer mag doen dan 20 minuten over 1 ronde. Tijdens het fietsen heb ik mijzelf voorgenomen om veel te drinken en 2 gelletjes te nemen. Mijn eerste gelletje neem ik tijdens de eerste ronde en mijn tweede aan het eind van de vierde ronde zodat ik wat verse energie heb voor het hardlopen.

IMG_1998

Het fietsparcours heeft veel lange rechte stukken, maar ook scherpe bochten. Weinig flauwe bochten waardoor je veel snelheid verliest in deze bochten. Ik begin aan een kleine opmars in het klassement. Ik haal elke ronde een paar deelnemers in. Ik kan aardig doortrappen. Vervelend is echter wel dat ik mijn versnelling in de eerste ronde niet naar het buitenblad krijg. Daar fiets ik het liefst op. Het is vandaag erg warm en benauwd maar er staat ook een flinke wind. Uiteraard merk je dit vooral wanneer je hem (vol) tegen hebt. Dat waren erg pittige stukken. Ik rijd vier keurige rondes: 20.44 / 20.54 / 21.25 / 22.35. Mijn TomTom Runner 2 registreert aan het einde van de rit ruim 42 kilometer, dus ik ben erg tevreden over de rondetijden. Gemiddeld net iets onder de 30km/u. Na het fietsen wandel ik rustig naar de wisselzone. (eindtijd fietsen 40km: 01:25:34, tussentijd: 01:55:33)

Hardlopen
Mijn wissel duurt weer iets langer dan 4 minuten. Na het fietsen heb ik even de puf niet meer om te rennen met de fiets. Ook ben ik mijn laatste gelletje nog aan het verwerken. Omdat dit gelletje aardig warm is geworden tijdens het fietsen heeft het niet de meest plezierige structuur gekregen. Ik trek in de wisselzone mijn fietspak uit en trek mijn singlet aan en een droge hardloopbroek. Daarna ren ik over de brug naar het hardloopparcours. Hier moet ik 3 rondes lopen van ongeveer 3.4 kilometer. (Ook hier geeft mijn TomTom Runner 2 een langere afstand aan; 10,7 km).

Ik begin aan mijn laatste onderdeel, nog 10 kilometer hardlopen. Ik merk al gauw dat het moeizaam gaat. Het is erg benauwd en warm. De zon is vaak erg aanwezig en brandt op je lijf. In de eerste ronde moet ik al 2 keer toegeven aan wandelen. In de twee rondes daarna wordt het wandelen/hardlopen steeds vaker afgewisseld. Ik heb mijzelf al lang voorgenomen dat de eindtijd niet (meer) belangrijk is, maar dat het finishen het belangrijkste is geworden. Finish ik door te wandelen? Dan is het maar zo. Ik zie dat meer deelnemers het zwaar hebben en zich hebben overgegeven aan het wandelen. Ondertussen wordt ik wel door anderen ingehaald die ik net op de fiets inhaalde. In de tweede ronde neem ik in plaats van water, de sportdrank van Etixx…. Nooit meer doen! Wat een bocht.

IMG_2161

In mijn laatste ronde wordt ik ingehaald tijdens het wandelen door een vrouwelijke deelnemer wie ik weer inhaal als ik begin te hardlopen. Na het laatste waterpunt rennen we samen verder. Dit gaf mij nog even wat afleiding om te blijven hardlopen. We maken een praatje over de dag en het gaat weer eventjes beter. Met nog een kilometer te gaan en de finishboog al in het zicht neem ik toch afscheid van haar en wandel nog een stukje. De pijp is echt even helemaal leeg. Na een minuutje wandelen nog even aanzetten en de finish over. Mijn vriendin loopt nog even een klein stukje mee en dan finish ik na 3 uur, 9 minuten en 36 seconden in mijn allereerste triathlon-evenement. (eindtijd hardlopen 10km: 01:09:48)

IMG_2188

Geen tijd binnen de 3 uur, maar dat was ook niet meer belangrijk. Een gevoel van trots overheerst toch vooral, ondanks dat alles pijn doet. Niet alleen mijn benen, maar vooral mijn schouders en rug.
Deze triathlon smaakte zeker naar meer, dus ga ik volgend jaar de triathlonagenda zeker in de gaten houden. Daarbij zal ik mij niet alleen maar gaan richten op de kwart, maar ook op de achtste triathlon voor de leuk. En die 3 uur? Dat is dan een nieuw doel voor 2017!

(De geweldige actiefoto’s zijn gemaakt door mijn vriendin Judith)

Advertisements

Roparun 2016

Na twee jaar invallen voor diverse OPOD-scholen kreeg ik vorige zomer een vaste baan binnen OPOD. Na de eerste schoolweek spreek ik een aantal collega’s die in het Roparun-team Dordtse Klasse(n) zitten. Zij waren op zoek naar nieuwe lopers en polsten of ik interesse had. Niet veel later krijg ik een mailtje waarop ik niet lang hoef na te denken. Op dat moment had ik nog geen idee wat voor een avontuur ik tegemoet zou gaan. Afgelopen weekend was het zo ver en in deze blog zal ik proberen de reis samen te vatten. Een lastige taak, want eigenlijk is de Roparun niet samen te vatten.

Vrijdagavond 13 mei 2016, 18:30
De dag voor de start moeten we alle tassen naar Het Kompas (onze HQ, waar een aantal teamleden werken) brengen. We laden de campers in, voorzien alle voertuigen van stickers en maken alle voertuigen startklaar zodat we zaterdagnacht niets meer hoeven te doen dan in te stappen, afscheid te nemen en weg te rijden.

albumropafer (5)

Zaterdagnacht 14 mei 2016, 04:45
Na een paar uurtjes slaap (om meteen maar te acclimatiseren) worden we weer verwacht op HQ. We om 12.23 starten in Parijs en hebben nog een behoorlijke reis te gaan. Te laat bij de start betekent uitsluiting van deelname. We nemen dus het zekere voor het onzekere.
In onze teambus zit ik naast Sanja. Zij is de dochter van oud-deelnemer Vojislav, die een aantal keer meedeed in het team en een aantal jaar geleden overleed aan kanker. Wellicht omdat we allebei nieuw zijn binnen het gehele team raken we snel met elkaar aan de praat en ontstaat er een klik. Net als ik is zij een loper van ons team. Het loopteam wordt verder aangevuld door Ben en Karoline. Verder bestaat elk team uit twee fietsers (Rina en Hermien) een bestuurder (Peter) en een navigator (niemand minder dan mijn duo-collega Arie, die net als ik nieuw is binnen het Roparun-team Dordtse Klasse(n)).

We komen, na een plas/koffie-pauze, ruim op tijd aan op de startlocatie net ten noorden van Parijs. Van de romantische (binnen)stad is overigens niet veel te zien. Er steekt een flat net boven wat bomen uit, maar daarmee is alles ook wel gezegd. De locatie heeft wat weg van een festivalcamping, maar dan met campers, busjes, coach-bussen en zelfs een motor-home. Overal staan teams in matchende kleding. Wij waren zelf in fel geel-groen pak gestoken door het hoofdkantoor van OPOD. Na een pasta maaltijd, een groepsfoto en de laatste voorbereidingen zwaaien we team 1 uit bij de start. Het is nu echt begonnen! Wij pakken snel alles in en scheuren door naar onze eerste bivakplaats in Nery. Over ongeveer 5 á 6 uur zijn wij zelf aan de beurt.

albumropafer (34)

Zaterdagmiddag 14 mei 2016, +/- 13.45
We zijn in Nery, de eerste bivakplaats. We plaatsen de campers op een pleintje voor een heel klein schattig kerkje. Er staan ook al een aantal andere teams. Hier en daar liggen andere deelnemers te slapen in het grasveld. Ieder momentje rust wordt benut. Mij lukt het niet om een oog dicht te doen als ik in de camper ga liggen. Na een uur woelen besluit ik om mijzelf te gaan voorbereiden. De grote handen van Wim zorgen ervoor dat mijn benen startklaar zijn. Wim kan niet meer stuk bij mij, hij blijkt een groot fan van Pink Floyd en als hij masseert moet en zal er zijn muziek op staan. Iets waar ik totaal geen problemen mee heb. De zon schijnt ook nog eens en er staan gevulde koeken. Ondertussen wordt door het cateringteam een bami-maaltijd klaargemaakt.

20160514_135037Het prachtige Nery

Zaterdagmiddag 14 mei 2016, 17:30
Team 1 nadert Nery en dat betekent dat wij aan de beurt zijn. Er is inmiddels binnen ons team een loopvolgorde vastgesteld. We lopen in de volgende volgorde: Sanja, Karoline, Ben en ik. We lopen omstebeurt een kilometer en daarna begint het riedeltje weer van voor. De eerste meters zijn spannend, maar hoe meer tijd er verstrekt hoe makkelijker het gaat. Normaal gesproken loop ik mét muziek. Ik kan niet lopen zonder muziek, maar tijdens de Roparun blijven mijn oordopjes in mijn tas. Af en toe klets ik wat met mijn bakens in de nacht (en ochtend, middag en avond) op de fiets Rina en Hermien, twee oude gedienden binnen Dordtse Klasse(n). Zij kennen de route van Parijs naar Rotterdam zo goed dat ze bijna geen Garmin meer nodig.

Het wordt langzaam steeds donkerder en kouder, toch blijf ik heerlijk lopen in mijn korte broek en shirt. Tussen 20.00 en 08.00 is ieder team verplicht om verlichte veiligheidshesjes te dragen. Dit jaar zijn wij gesponsord door de vader en moeder van Franske met nieuwe veiligheidshesjes. Franske is jarenlang mijn goede vriendin en tevens buurvrouw geweest tijdens mijn studententijd in Almere. Wij deelden een etage en waren praktisch huisgenoten. Zij overleed in 2014 aan kanker en zij is een van mijn motivaties om door te blijven gaan dit weekend.
Wat verder opvalt tijdens onze eerste shift is het enthousiasme van de andere teams. Overal langs de kant staan andere teams op elkaar te wachten om elkaar (na een afgesproken afstand, wij kozen voor 1km) af te lossen. Er is bijna geen team dat niet voor je klapt of je aanmoedigt als je langs komt lopen. Wat een bijzondere sfeer hangt er. Het wordt me al snel duidelijk dat er totaal geen wedstrijdelement aanwezig is. We hebben namelijk allemaal hetzelfde doel, namelijk zoveel mogelijk geld ophalen voor Stichting Roparun.

De kilometers gaan steeds makkelijker en de sfeer in het busje wordt steeds beter en beter. Ik besef al snel dat ik op dinsdag niet alleen spierpijn in mijn benen zal hebben van het lopen, maar ook in mijn buik van het lachen.

Inmiddels gaan we dieper de avond in en over de wegen in de heuvels van Noord-Frankrijk beweegt een lint van rode lichtjes. Wat een prachtig gezicht. Mijn collega Arie heeft zich in het donker inmiddels voorzien van een Efteling-paraplu waarvan de stok licht geeft. De stap van Mary Poppins naar Arie Poppins is snel gemaakt. Het wordt ons herkenningspunt aan de horizon. Het wordt in de avond steeds lastiger om te zien waar JOUW busje staat. Er staan er namelijk meerdere.

20160516_050514Arie Poppins

Rond 23.30 komen we aan bij de volgende bivakplaats waar team 2 ons aflost. De eerste shift zit erop en de spreekwoordelijke kop is er af. Nog 3 shifts te gaan en een gezamenlijk laatste stuk. Op dit moment valt het mij nog alles behalve tegen. Ik voel me goed en onwijs gelukkig. We stappen in het busje en rijden alvast naar de volgende bivakplaats waar wij kunnen rusten en wachten tot team 1 daar is. Dat duurt ongeveer 5 á 6 uur. De reistijd (van ongeveer een uur) moet daar nog van af.

Zondagnacht 15 mei, 04:30
“Jongens, wakker worden.. jullie hebben nog een half uur” krijgen we te horen van onze teamcaptain Marlou. Shit! Na heel lang woelen en niet kunnen slapen heb ik denk ik net een uurtje kunnen slapen. Het is onwijs afgekoeld buiten (rond de 3 graden). Na een korte massage staan we klaar en beginnen we aan onze tweede shift, de ochtend in.

Het is prachtig om de zon op te zien komen terwijl je met je passie bezig bent. Na een uurtje komt er een zogenaamde run-bike-run situatie. We naderen namelijk een stuk waar het busje niet mag komen. Met 3 lopers en 1 fietser gaan we dit stuk doen. De roulatie zal dit keer niet gaan vanuit het busje maar vanaf de fietsen. Terwijl de zon nog opkomt besluiten we dit stuk zingend te doen. “Het is een nacht” en “The Lion Sleeps Tonight” passeren de revue en er wordt uit volle borst meegezongen.

albumropafer (215)

Voor mij is deze dag voor Franske. Bij de Think Ahead heb ik een shirt laten bedrukken met haar levensmotto, pieker niet, het loopt toch anders. Het is alsof ze meekijkt want de zon is niet weg te krijgen. De lange tights worden snel vervangen door een korte broek, en de zonnebril kan de rest van de ochtend opblijven. Wat ben ik toch een bofkont dat ik dit mag doen. En net als gisteren gaan de kilometers steeds makkelijker. Ik had rekening gehouden met een slijtageslag. Als wij aankomen bij de volgende bivakplaats, waar team 1 heeft mogen rusten, blijkt de plaatselijke boulangerie geplunderd. Er liggen heerlijke verse stokbroden, croissantjes en chocoladebroodjes. Ik blijk ineens toch onwijze trek te hebben en geniet van deze traktatie. Wij reizen daarna door naar onze bivakplaats, een sporthal waar wij de luxe hebben om te kunnen douchen!

albumropafer (239)Team 2 van Dordtse Klasse(n)

Zondagmiddag 15 mei 2016, rond 16.00
Het is weer tijd voor een wissel! Daarmee begint onze derde shift. Ik voel me nog steeds fantastisch. Her en der voel ik wel wat lichte pijntjes maar dankzij een fantastische massage van Yvonne kan ik er weer tegen aan. Onze shift begint met een saai stuk langs een provinciale weg, met daarin kilometers vals plat omhoog. De mooie dorpjes van Midden-Frankrijk zijn er niet meer. We zijn inmiddels in België en dat is te zien ook. Onze shift eindigt in Zele, een klein gehucht net ten zuiden van Antwerpen, maar wereldberoemd binnen de Roparun. Zele schijnt namelijk zo een ervaring te zijn dat veel Roparun-teams daar met zijn allen doorheen lopen.

20160515_161309Met links navigator Arie en rechts bestuurder Peter

Hoe dichter we bij Zele komen, hoe specialer wordt het. De nog kleinere dorpjes voor Zele lopen ook langzaam uit. In elk dorpje zitten mensen in hun versierde voortuinen en moedigen je aan. Hier en daar wordt er zelfs van alles uitgedeeld. Van de bevolking krijg je snoepjes, stukjes fruit, flesjes water en heel veel high-fives. Wat een beleving! Voor we Zele in gaan wordt er verzameld met team 1. We zien elkaar bij een wissel normaal gesproken maar een paar seconde en er wordt nu gebruik gemaakt om elkaar te omhelsen en te vragen hoe het gaat met de fysieke gesteldheid van iedereen. We lopen als groep Zele binnen en al gauw wordt duidelijk waarom Zele een begrip is binnen de Roparunwereld. Het hele dorp staat op zijn kop. Het thema is duidelijk ruimtevaart. Mensen zijn verkleed als ruimtewezens en ruimtemannen. Op het dorpsplein staat zelfs een gigantische raket.

In Zele loop je vertraging op in je gemiddelde tempo (iets wat overigens totaal niet erg is). De DJ draait ‘banaan’ van Jebroer (en andere) en het team gaat los. We hebben er net een shift van 70 kilometer opzitten, maar dat vergeet je al snel. Iedereen springt, stuitert en danst. In Zele worden we (lees: elk team) onthaald als Olympische kampioenen. Ik hou het bijna niet meer droog. Ook omdat ik net mijn vriendin heb gezien en heb kunnen kussen, die helemaal naar Zele is gereden met haar zus om ons een paar seconden te kunnen zien. Het is bizar dat al deze mensen er voor jou staan, om jou aan te moedigen voor wat je doet. Kippenvel in het kwadraat, met stiekem een klein traantje.

20160515_225554De doorkomst in Zele

Als wij Zele uitlopen vervolgt team 1 onze route richting Rotterdam. Net als gisteren gaan zij de (koude) nacht in. Wij tanken nog even goedkoop in België en gaan de Nederlandse grens over. In Putte hebben wij een wel heel rustig plekje gevonden als bivakplaats. Wij staan namelijk op de parkeerplek naast een begraafplaats. Of het de rust is weet ik niet, maar ik slaap zowaar 2,5 uur.

Maandagnacht 16 mei 2016, 04:30
Team 1 heeft ook de Nederlandse grens bereikt en het is weer onze beurt. Wie denkt dat je behalve andere deelnemers niemand meer tegenkomt heeft het goed mis. Alle dorpjes die je doorkruist zijn wakker. Ossendrecht, Hoogerheide, Bergen op Zoom, Halsteren, Dinteloord… overal staan mensen je aan te moedigen. Het zal ongetwijfeld liggen aan het gebrek aan slaap, maar ik moet veel moeite doen om deze prikkels niet in tranen om te zetten. We zitten inmiddels in een hele lange run-bike-run van 45 kilometer. Dat betekent dat we het best lang moeten doen zonder busje om in uit te rusten. We hebben wel eten en drinken mee, maar nodig hebben we het eigenlijk niet. In elk dorp krijg je van alles. Broodjes ei/ham, beschuit met muisjes, bananen/geschilde kiwi’s/ontkroonde aardbeitjes, koffie en thee. Ik maak heel wat kilometers op een veel te kleine vouwfiets. Ik voel me als een circusbeer op een driewieler. Ik krijg veel commentaar van teams die ons passeren (snellere teams starten namelijk later vanuit Parijs, zodat de aankomst op de Coolsingel zo gelijkmogelijk is) dat ze respect hebben dat ik het met mijn bijna 2 meter volhoud op dat kleine vouwfietsje. Ach, we fietsen gelukkig rustig en ik ben blij als ik weer aan de beurt ben mag lopen.

albumropafer (299)De doorkomst in Ossendrecht

Maandagmorgen 16 mei 2016, rond 10:30
We komen aan in Dintelmond, een wisselplaats van de Roparun organisatie. Hier mag team 1 nog een stukje Run-Bike-Run doen van 20km richting Klaaswaal vanaf waar wij met het gehele team de allerlaatste loodjes volmaken. In Dintelmond laten we echter perongeluk een van onze teamcaptains op een Dixi achter en rijden met alle campers en busjes weg. Hilariteit alom, al is het ook meteen een bevestiging van hoe goed de sfeer binnen het team is. In plaats van irritaties door vermoeidheid wordt er vooral om gelachen. Heel veel gelachen.

Maandagmiddag 16 mei 2016, tegen 12:00
In Klaaswaal sluiten we aan bij team 1 en de laatste run-bike-run naar de Coolsingel wordt ingezet. We zijn nu met 8 lopers en het is nu ook duidelijk dat je eigenlijk nog maar een paar keer hoeft te lopen. De andere kilometer leg je fietsend af. Ondertussen heb je alle tijd om bij te praten met het andere team.

20160516_121228De laatste kilometers werden ook glimlachend afgelegd

Voordat we Rotterdam bereiken wacht ons nog een behoorlijke pukkel, de Heinenoord-tunnel. Een laatste klap voor vrijwel elk team. Maar na deze col van de buitencategorie is het echte zware werk dan ook wel gedaan. Terwijl in de Heinenoord-tunnel nog een wissel plaats vindt bij lopers, fiets ik omhoog om snel nog wat kleding uit te trekken. Het is ineens een stuk warmer geworden en ik hou het niet meer.

Maandagmiddag 16 mei 2016, 14:30
We rijden Rotterdam in. De Coolsingel kunnen we al bijna ruiken. Ik mag nog 1 keer lopen en een paar honderd meter voor de tijdsregistratiefinish vindt de laatste wissel plaats. Janate loopt langs het laatste checkpoint en iedereen stapt van de fiets af. Vanaf dan is het eigenlijk gedaan. Je bent er. Alleen de Erasmusbrug nog over wandelen, de straat uit en dan loop je zo de Coolsingel op waar de ‘echte’ finish staat. Vlak voor de Coolsingel is de groep compleet met bestuurders, catering en verzorgers. Felicitaties worden vanaf dit moment ook uitgewisseld. Een gevoel van trots valt over mij heen. Ik heb het gehaald en ik kan nog steeds lopen ook!

albumropafer (372)

Eenmaal op de Coolsingel aangekomen is er een beveiligde fietsenstalling. Vanaf daar leggen we de laatste paar honder meter wandelend af. Om de 10 meter staan we een paar minuten stil, omdat er omstebeurt wordt gefinisht. Het geeft mij genoeg tijd om te kletsen met mijn vrienden die helemaal vanuit Almere en Lelystad naar Rotterdam gekomen zijn om mij te zien finishen. Zij voorzien mij van een prachtige, met helium gevulde unicorn-ballon. Van mijn vriendin krijg ik een mooie helium-ballon in de vorm van een beker. bij mijn vriendin staat ook mijn trotse moeder met een vriendin en mijn schoonouders. Als ik afscheid neem en weer richting mijn team loop krijgen de tranen toch de overhand. Ik ben trots, heel erg trots dat ik heb mogen doen. Trots dat ik mensen mag helpen met de verschrikkelijke ziekte kanker.

albumropafer (402)

Na onze finish mogen we onze medaille in ontvangst nemen. Het is absoluut niet waar je het voor gedaan hebt, maar wat ben ik er blij mee.
Als snel gaan we terug naar de campers en busjes. Daar worden de fietsen ingeladen en rijden we terug naar Dordrecht, onze ‘allerlaatste’ bivakplaats. Terug naar HQ. Daar staat een team van toppers klaar dat ons vervoer schoonmaakt, zodat wij alleen maar onze spullen hoeven te verzamelen en naar huis kunnen voor een verdiende nachtrust. Ik probeer thuis nog gezellig te zijn, maar om 21:30 gaan de luiken echt dicht. Voldaan en trots ga ik naar bed. Morgen staat me namelijk een lange dag te wachten. Ik sta dan gewoon weer voor de klas en we worden verwend omdat er in de avond ook nog eens oudergesprekken gepland staan.

albumropafer (427)Bierrrrr!

Het was een avontuur om nooit te vergeten. Het Roparun-virus heeft toegeslagen. En volgens mij is er maar één medicijn en dat is meer Roparuns uitlopen. Ik weet dus al wat ik doe met Pinksteren 2017.

20160516_172051

Ik wil graag iedereen bedanken van Dordtse Klasse(n). Alle lopers en fietsers van team 1 en 2, maar ook de mensen van de catering: Kim, Kitty en Marlou. Bedankt voor alle goede zorg! De masseurs Yvonne en Wim, zonder jullie had ik de Coolsingel nooit gehaald! Ferry voor alle prachtige foto’s, Math voor het hobbelige ritje ene je heerlijke nuchterheid, Erik voor je fijne woorden, Danielle bedankt dat ik je kussen mocht gebruiken! Peter voor de veilige kilometers tijdens onze shifts en je humor die precies overeenkwam met die van mij en natuurlijk mijn maatje Arie (Poppins) voor zijn navigatiekunsten. Alsof je het al jaren deed.

2015

2015 was voor mij het jaar waarin ik begon met hardlopen. Ok, in november 2014 maakte ik mijn eerste kilometers, maar in 2015 werd het serieus. In 2015 ging ik ook meelopen in wedstrijdjes. In deze post mijn hoogtepunten, dieptepunten, mooie en minder mooie lopen en/of momenten.

De eerste loop
Dwars Door Dordt 10km.
In mijn huidige woonplaats (Dordrecht) wordt er ieder jaar gelopen van de de atletiekbaan naar het oude stadscentrum en weer terug. Het was pokkeweer en ik was super zenuwachtig, maar wat had ik genoten. Nog nooit liep ik (op dat moment) zo snel.

De mooiste loop
Almere City Run 21km
De mooiste om meer dan één reden. Ten eerste het mijn eerste halve marathon was. Ik had op dat moment slechts twee keer eerder 20km gelopen. Ten tweede omdat Almere de stad is waar ik 30 jaar heb gewoond en om daar dan mijn eerste HM te lopen. Dat was extra mooi. En ten derde omdat alles klopte. Het weer klopte, mijn conditie klopte, mijn tempo klopte en ik liep een geweldige eindtijd: 1.51:35.

acr

Op 20 km. Met de finish in het zicht.

De grootste tegenvaller
De Breda Singelloop 21km
Een aantal maanden na mijn HM in Almere was het tijd voor de tweede HM, in Breda. Lekker dichtbij en veel goede verhalen over gehoord/gelezen. Ik ging supergoed van start en liep na 11,12,13km nog onder het schema van finishen op 1.45:00. Toen sloeg het gebrek aan trainen, het de hele dag al niet gedronken hebben en het te hard starten toe. Ik kakte helemaal in. Ik moest gas terugnemen en zelfs een kilometer lang wandelen. Uiteindelijk de laatste twee kilometer toch op karakter (en mijn tandvlees) de pas er weer in kunnen zetten en finishte nèt boven de twee uur (2.01:35 precies 10 minuten langzamer dan in Almere). Echt blij kon ik er niet mee zijn.

singelloopOp 11 kilometer. Toen er nog helemaal niks aan de hand was.

Het verbreken van PR’s
Op de HM lukte het mij niet. In Dordrecht tijdens de Drechtstadloop liep ik zelfs nog langzamer. Al had ik er toen vrede mee. Maar op de 10km ging het steeds beter.

Zo liep ik tijdens Dwars Door Dordt 53.26. Niet veel later klokte ik 51.01 op 10km tijdens de kwart marathon van Rotterdam. In Papendrecht liep ik tijdens de Lenteloop voor het eerst onder de 50 minuten. met 48.54 zelfs onder de 49 minuten. En tijdens de Verkerkloop ging daar nog wat van af. Dat brengt mijn huidige PR op 48.14. Ruim 5 minuten in 6 maanden tijd.

Overige mooie momenten
Absoluut bovenaan: Iedereen die de moeite neemt om je langs de kant aan te moedigen. Of het nou wildvreemden zijn die je naam zien staan op je startnummer, of dat het je geliefde/familie/vrienden/kinderen uit je klas zijn.

De start, telkens weer. Elke keer weer die adrenaline. Heerlijk

Minder mooie momenten
de Dam tot Damloop. Daar had ik echt meer van verwacht. Het hele online inschrijven, wachten tot je een ons weegt, de treinreis en het massale stond echt niet in verhouding tot de loop zelf. Ik vond er niet zo heel veel aan. Dat wordt waarschijnlijk geen herhaling.

Mensen die langzaam lopen en vooraan starten. Verschrikkelijk. Als je van jezelf weet dat je niet zo snel bent, start dan wat meer naar achteren. Ik ben ook niet de snelste. Maar het is echt irritant als je de eerste kilometer alleen maar bezig bent om op te letten dat je geen mensen omver loopt. Nog vervelender is het als ze met zijn drieën naast elkaar langzaam gaan lopen te lopen.

Tot slot: 2016! 
In 2016 ga ik een run-bike-run-bike-run doen in Dordrecht, en wil ik mijn eerste kwart triatlon gaan uitlopen.

In 2016 doe ik mee aan de Roparun namens een team van leerkrachten uit Dordrecht: Dordtse Klasse(n).

Uiteraard staat ook de Almere City Run en Dwars Door Dordt dit jaar weer op het programma.

Almere City Run 2015, mijn eerste halve

in de zomer van 2013 verhuis ik voor de liefde naar van Almere naar Dordrecht. Jarenlang woon ik als student in het centrum van Almere-Stad en elk jaar kijk ik vanaf mijn balkon naar de Almere City Run, die langs mijn woning loopt. Dat ik mijn eerste halve marathon dus ga lopen in Almere is voor mij erg bijzonder.

Op de dag voor de Almere City Run viert mijn nichtje haar zesde verjaardag. Omdat ik geen zin heb om twee keer heen en weer te rijden tussen Dordrecht en Almere overnacht ik bij mijn moeder. Van slapen komt weinig, want de zenuwen gieren door mijn lijf. Nou heb ik een tijd geleden al een keer 20km gelopen en twee weken geleden liep ik nog 17km. Deze laatste liep ik zelfs nog sneller dan mijn geplande halve marathon-tijd. Ik wil hem graag onder de 2 uur lopen. Daarvoor moet ik 5.42 per kilometer lopen.

8.00 : De wekker gaat. Ik heb toch nog iets geslapen. Ik spring onder de douche, trek mijn nieuwe hardloopkleding aan en prop met veel moeite de helft van mijn havermout-ontbijtje naar binnen. Te veel zenuwen.

9.45 : Ik ben op Esplanade, waar de start en de finish van alle afstanden voor de Almere City Run zijn. Om 10 uur start de Kids Run. Leuk om te zien! Ik moedig nog even het zoontje van een vriendin aan. Als de eerste kinderen finishen geef ik mijn vriendin en mijn moeder een kus en loop ik vol zenuwen naar het startvak voor de 21km.

10:25 : Ik sta redelijk vooraan in het startvak. Ik wil niet te hard van start gaan, maar ook niet opgezogen worden in, eventueel, een (voor mij) te traag tempo van iemand anders. Ik zet Runkeeper alvast klaar en start alvast mijn playlist. Zoals altijd fungeert ‘Rocksteady’ van The Bloody Beetroots als mijn startnummer.

0 km: Startschot! We zijn weg.

0,5 km : Mijn vriendin en moeder staan zoals afgesproken bij de rotonde voor het gebouw van Windesheim Flevoland. Zij lopen daarna snel door naar de ingang van de Bibliotheek en de ingang van het stadhuis.

1,0 km : Ik ben al door veel mensen ingehaald, maar probeer echt mijn eigen wedstrijd te lopen. Ik houd rechts aan, zodat snellere mensen mij links voorbij kunnen. Volgens Runkeeper leg ik mijn eerste km af in 4:30. Dat klopt natuurlijk nooit. We liepen onder het winkelcentrum door en de GPS schiet dan natuurlijk alle kanten op (na correctie blijk ik de eerste km te lopen in 4.53)

1,6 km : Grappig zo door het stadhuis rennen, maar het is wel echt veel te warm.

3 km : We zijn inmiddels het centrum uit en hebben het punt waar aan de weg werd gewerkt gehad. Ik had me dat erger voorgesteld. Voor mijn gevoel heb ik een goed, rustig tempo te pakken, maar volgens Runkeeper loop ik gemiddeld nog steeds rond de 5:00 per km. Straks bij 5km maar even op de tijdswaarneming kijken en onderweg uitrekenen wat ik loop.

5 km : Shit! Geen tijdswaarneming langs de kant. Straks bij de 10 dan maar. Ik neem wel een slokje water.

8km : Het stuk langs de Hoge Vaart zit er op. Richting het industrieterrein en het Weteringpark. Ondanks dat Runkeeper nog steeds omroept dat ik vanaf de start gemiddeld 5.04 per kilometer loop, loop ik voor mijn gevoel heerlijk rustig. Mijn GPS zal nog wel in de war zijn door het overdekte stadscentrum. Ik hoop echt dat er bij 10km tijdswaarneming staat

Ik neem mijn eerste gelletje. Mijn broertje staat straks bij ongeveer 14km met mijn tweede gelletje klaar.

10km : Shit! Ook al geen tijdswaarneming.

11km : Na een slokje sportdrank en een spons word ik ingehaald door een hardloopstelletje. Ze horen duidelijk bij elkaar want ze delen hun gelletje. Ik besluit dat ik bij ze aansluit en in hun tempo blijf meelopen. Ik heb namelijk geen idee wat mijn echte tussentijd is.

14km : De bocht waar mijn broertje moet staan. Gelukkig stapt hij net naar voren en geeft mij het gelletje. Ik vraag hem snel hoe laat het is. 46 zegt hij. Ik had uitgerekend dat ik om kwart voor rond het 15km punt moest zijn. Ik loop dus veel te langzaam. Gelukkig loopt het koppeltje nog voor me en kan ik goed mee in hun tempo.

16km : Ik besluit mijn hazen voorbij te lopen en zet er iets meer tempo op. Ook neem ik mijn laatste gelletje.

17 km : Het maalt door mijn hoofd. Uitlopen doe ik deze halve marathon sowieso, tenzij ik nu iets breek, maar ik wil hem zo graag onder de 2 uur lopen. Volgens Runkeeper loop ik nog steeds ver onder mijn schema. Maar die is in de war. Toch? Ik tel de seconden waarin Runkeeper al aangeeft dat ik een km-punt heb bereikt tot ik er daadwerkelijk ben, deel ze door het aantal kilometers dat ik gelopen heb en tel dat weer bij mijn gemiddelde tijd op. Dan zou ik nog steeds dik onder mijn schema lopen, maar dan rijmt het niet met de tijd van mijn broertje. Nouja, wat boeit het? Ik ben al 17 km aan het genieten en het gaat me nog goed af. Gewoon doorlopen Cosmo.

18 km : Brug op richting Filmwijk. Ik begin mijn benen bij het stuk omhoog te voelen, maar als ik even snel over het Weerwater heenkijk zie ik de skyline van Almere al. Daar is de finish! Kom op!

18,4 km : Hey een fotograaf! Even proberen lachen.

19 km : Nog 2 kilometer. Al snel klinkt ‘The Pretender’ van Foo Fighters in mijn oren. Langzaam dringt er iets tot mij door. Ik heb een playlist van 2 uur en 5 minuten. ‘Walk’ van Foo Fighters is daarin het laatste nummer. En tot dat nummer zitten zeker nog een aantal nummers die ik nog niet gehoord heb. Ik mis o.a. nog Gallows, P.O.D. en ‘Head for the Barricade’ van Limp Bizkit. Ook Runkeeper blijft positieve tijden doorgeven. Wordt het dan toch onder de 2 uur?

19,5 km : Na het waterpunt staat er iemand van mijn oude studentenvereniging mij aan te moedigen. Wat tof! Ok, kom op. Laatste stukje!

20,3 km : In de verte zie ik mijn zusje met haar twee geweldige kinderen al staan. Wat superleuk dat ze toch zijn komen kijken.

20,7 km : Ik loop langs mijn vader en mijn broertje. Deel nog even een high 5 uit en ik hoor nog net dat ze trots op me zijn.

20,9 km : De finishstraat! Ja! Ik ben er! Ik werp een blik op de finishklok.

21,0 km : Ik kan het niet goed lezen. Ik zie een 1 en een 5. Ik zit dus nog onder het uur. Wat daarna komt lijkt op een 7.

21,05 km : Dat is geen 7, maar een 1. Oh God, ik loop 1.51. 1.51? Nee dat kan niet? Hoe dan?!

21,06 km : 1.51? Ik kan het niet geloven.

21,1 km : Met mijn handen in de lucht kom ik de finish over. 1.51 en nog iets. Wauw. Uitgeteld leun ik tegen een hek aan. Ik ontvang complimenten van een collega-loper die net voor mij over de finish loopt dat ik een mooie, vlakke wedstrijd heb gelopen en dat hij mij gebruikte om na het drinken terug in het tempo te komen. Ik glunder van geluk. Mijn eerste halve marathon uitgelopen, in een toptijd en meteen complimenten krijgen over mijn loopstijl.

Dit was een dag om nooit meer te vergeten. Na de finish zoek ik snel mijn familie op om de hele race nog eens door te nemen. Mijn vader en broertje bleken bij 14 km pas nét aan te komen toen ik er liep. Wat een toeval dat ze me dan net niet gemist hebben.

Ik kijk nog even de start van de 7km. Daar lopen nog een aantal bekenden mee en ik neem afscheid van mijn familie. Terug naar Dordrecht. Weg van Almere, het prachtige Almere. Het Almere waar ik net, net iets minder dan 2 uur keihard genoten heb. 1 uur, 51 minuten en 35 seconden om precies te zijn.